Dzień 37 | Zaznaliśmy tureckiej gościnności

Od razu po wyjściu z namiotu poczuliśmy zapach palonego wilgotnego drewna.

Okazało się, że nad naszym jeziorkiem pojawiło się 4 wędkarzy i w mini piecyku opalanym drewnem pichcili sobie çay.

Gdy zobaczyli w naszym obozie większe poruszenie, zaprosili nas na herbatkę i poczęstowali simitem (takie bajgle z sezamem).

Dołączyliśmy do ich krzesełkowego kręgu z naszym śniadaniem i porozmawialiśmy sobie trochę przez tłumacza o naszej wyprawie oraz ich kulturze i kuchni. Jeden z nich opowiedział mi również o swoich ostatnich przemyśleniach dotyczących piramidy finansowej, w której bierze udział i zaprosił mnie do niej 🙂

O 11:30 pożegnaliśmy się jednak i wyruszyliśmy w drogę.

W okolicach miejscowości, w ktorej spaliśmy minęliśmy już zjazd na Ankarę więc wjechaliśmy w obszar odrobinę mniej cywilizowany. Ja osobiście czekałem na ten moment i Turcja nie zawiodła.

Na koniec dnia stanęliśmy w miejscowości Atkaracalar by złapać na mieście kolację i zakupić śniadanko. To już powoli nasz turecki zwyczaj – siadamy sobie z zimną colką przy stoliku z widokiem na ulicę i wspominamy wydarzenia dnia.

Po zmroku zaczęliśmy kierować się w stronę pól poza miastem by znaleźć nocleg. Janek jeszcze przystanął w sklepie po butelkę Limonaty (mój i Janka ostatnio ulubiony napój) gdy zaczepił nas elegancki facet pytając co tu robimy.

Korzystając z okazji zapytałem czy miałby jakąś sugestię gdzie możemy się rozbić i tradycyjnie rozpoczęło się miejskie zamieszanie z nami w centrum. Wszyscy chcieli nam pomóc, proponując çaj, jedzenie i ostatecznie również wskazując dogodne miejsce na nasze namioty.

Stary szef z młodym szefem wsiedli do białego BMW i kazali za sobą podążać obiecując źródełko z ciepłą wodą.

Nie skłamali. Woda w źródełku jest cieplutka więc wypluskaliśmy się w niej bez wstydu (mimo, że oryginalnie to pewnie wodopój dla bydła).

Rozbiliśmy namioty na pobliskim polu i powoli kierujemy się do spania bo dzień był długi i pełen wrażeń.

Btw. Dziękuję wszystkim czytelnikom za słowa wsparcia w komentarzach pod ostatnim postem. To wiele dla mnie znaczy, że wciąż czytacie. Każde dobre słowo napędza mnie do działania. Pozdrawiam 👋🏼

Dzisiejszy ślad ze stravy:

Pisanie bloga w drodze jest kosztowne energetycznie i zużywa zagraniczne pakiety danych. Chodzę spać trochę później i mam mniej czasu na sen i odpoczynek od reszty zespołu. Ekspresja i interakcja z wami są dla mnie wartościowe same w sobie. Jeśli jednak czujesz, że jesteś skłonna/y wesprzeć produkcję bloga finansowo, możesz użyć poniższego przycisku lub przesłać blika na nr. 665329661. Dzięki!